‘Het snoepje van de week ben je maar heel even. Je moet blijven presteren wil je iets bereiken’

Interview Izaline Calister, zangeres en songwriter

GRONINGEN – Ze kwam, zag en overwon. Als op iemand de bekende uitspraak van Julius Caesar van toepassing is, is het wel Izaline Calister. Zestien was ze, toen ze voor het eerst naar Nederland kwam. Om zich te oriënteren voor een studie aan de rijksuniversiteit in Groningen. De Curaçaose wist wel wat ze het liefst zou doen. Haar liefde voor kunst kwam naar boven uit de talloze beroepskeuzetesten die ze op aanraden van haar moeder volgde. Maar helaas, in Curaçao krijg je alleen een beurs voor een studie waar het eiland iets aan heeft. In Groningen studeerde ze bedrijfskunde, doorliep daarna Prins Claus Conservatorium, maakte haar eigen cd in haar moedertaal Papiaments, presenteerde die in het Amsterdamse BIMHUIS, nodigde de grote krantentitels uit, kreeg een lovende recensie in het NRC en werd wereldberoemd. Groot Groningen zocht haar op, in haar huis midden in het hart van de Oosterparkwijk.

Grote foto´s en posters sieren de wanden van de gang en woonkamer van Izaline Calister. Foto´s van Calister achter de microfoon, op een podium en op Curaçao, waar ze ook betrokken is bij muzikale projecten. Achter de piano die bespeeld wordt door haar 8-jarige dochter, een collage van verschillende momenten uit haar omvangrijke muzikale carrière. Een ding is zonder nog een woord gewisseld te hebben duidelijk: het leven van Izaline Cailister is muziek. Op dit moment toert ze met een theaterproductie over de Nederlandse tekstschrijver Lennaert Nijgh door het land, geeft les op het conservatorium in Arnhem én staat op de planken met haar eigen productie Latin Diva. Tussen de bedrijven door is ze moeder.

“Een mooie avond”, vertelt Izaline over die avond in Amsterdam die haar leven bijna 20 jaar geleden acuut veranderde. “Ik wilde het groot aanpakken. Doe iets goed of doe het niet, is mijn overtuiging. Veel muzikanten zijn dromers. Zijn overtuigd van hun zangkwaliteiten, dus komt het wel goed. Maar daarmee ben je er niet als je van muziek wilt leven. Mijn studie bedrijfskunde heeft heel veel voor me uitgemaakt. Daardoor heb ik zakelijk leren denken. Wat maakt mij bijzonder? Mensen moeten ook kaartjes voor me kopen, bedacht ik me. Ik kan wel zitten te wachten tot ik ontdekt wordt, maar zo werkt het niet. Ik besloot alles zelf te doen. Heb zelf een cd gemaakt. Heb tegen de jongens die me wilden helpen gezegd: luister. Ik heb nu het geld niet. Maar ik betaal je terug. Geef me een paar jaar. Ik heb professionele foto’s laten maken. O, wat duur vond ik het. Ik had alle kranten uitgenodigd. Alleen het NRC kwam. Dat was mijn geluk. Op dat moment was er geen belangrijker nieuws. Ging er niemand dood. Anders was het zeker anders gelopen. Die recensent schreef een lovend verhaal van bijna een pagina. De volgende dag hing de Volkskrant aan de telefoon. Geweldig was het, zeker. Een mooie avond. Tegelijkertijd wist ik: je bent voor heel even het snoepje van de week. Dat gaat snel weer weg. Maak je plaats voor een nieuw snoepje. Je moet blijven presteren, wil je echt iets bereiken.”

De muziekwereld is veranderd, vertelt de zangeres. Speelde je vroeger bij Barend en Van Dorp verkocht je de volgende dag gegarandeerd 1000 cd’s. Nu moet je ervoor zien te zorgen dat je nummer op Spotify en op iTunes terecht komt. “Je kunt geen cd meer verkopen nu. In principe heb je ook geen platenmaatschappij meer nodig. Je kunt alles zelf doen. Zelf een video opnemen, zelf editen. Dat was voor mij compleet nieuwe materie. Ik leer veel van mijn leerlingen. Vraag gewoon: hoe doen jullie dat? Ik heb onlangs zelf een nummer opgenomen. Mijn producent was heel tevreden over de kwaliteit. Via social media kun je over de hele wereld de muziek die jij wilt. Mooi, maar voor beginnende artiesten een stuk lastiger om zichtbaar te worden. Wat dat betreft heb ik geluk gehad. Toen had je alleen kranten. Je viel gemakkelijker op.”

De tour over het leven van Lenneart Nijgh bracht Izaline uit haar comfortzone. Nijgh schreef teksten voor grote Nederlandse namen als Boudewijn de Groot, Rob de Nijs, Jasperina de Jong, Liesbeth List, Ramses Shaffy en zijn eerste vrouw Astrid Nijgh. De productie kwam er op initiatief van Josée Koning (ex-echtgenote van Nijgh) en Jim de Groot, zoon van Boudewijn. Op 28 november, de 15e sterfdag van Nijgh, ging het theaterstuk in première. “Mensen zijn verbaasd dat ze zoveel nummers kennen die hij heeft geschreven. We staan met 4 muzikanten en 4 zangers op het podium. Ieder van ons vertelt op z’n eigen manier wie Nijgh was en wat we met zijn muziek hebben. O, dat was wel een dingetje zeg. Ik zing voornamelijk in het Papiaments, soms in het Engels of Spaans. Nooit in het Nederlands. Ik heb veel moeten oefenen. Iedere keer hoorde ik weer die accentjes. Papiaments is ronder, zit op een heel andere plek in de mond. Nederlandse klanken zitten echt voorin. Waar ik op conservatorium altijd op hamer is articulatie en dixie, het einde van de woorden goed uitspreken. Daar moest ik nu mezelf in keihard in trainen. Toen een buurvrouw tegen me zei: ‘Als je praat hoor ik altijd je Caribische accent maar als je zingt niet’, toen dacht ik: yeah!”

‘Ik doe er meestal een uur en drie kwartier over om naar het theater te rijden. In die tijd kan ik in mijn hoofd veranderen van moeder naar artiest’

 

Izaline tourt door heel Nederland én het buitenland. Het is weleens gekker geweest dan nu. Was ze maanden van huis. Suriname, Curaçao, Duitsland. De buitenlandse tours heeft ze een beetje teruggeschroefd. “En ik heb ‘nee’ leren zeggen. Ben selectiever geworden. Dat moest wel, wilde ik mijn dochter zien opgroeien. Het is niet leuk als je gebeld wordt in Suriname met de mededeling dat je dochter haar pols gebroken heeft. Dan wil je naar haar toe. Ik moest een goede balans vinden tussen werk en privé. “Ik ben nu ook veel weg, maar nooit lang achter elkaar. Dat lukt allemaal dankzij mijn echtgenoot. Alleen had ik het niet gered. Hij werkt thuis, is grafisch ontwerper.  Hij neemt voor het grootste gedeelte de zorg voor onze dochter op zich.  Ze is een echt papakindje. Soms ben ik wel een beetje jaloers op de band die ze hebben. Dan liggen ze zo gezellig samen op de bank en dan denk ik: ik wil ook!” Dan: “ook nog op foto? Heb je heel even? Maak me snel even op. Haha. En dan weet ik de reactie van mijn dochter al, als ze straks thuiskomt. ‘Mam, moet je tóch weg?’ Make-up op betekent dat voor haar dat ik moet werken.” De zangeres rijdt altijd zelf naar het theater. Vanuit Groningen. “Veel mensen denken dat ik in Amsterdam woon. Moet er niet aan denken. Doe alles het liefst een beetje onder de radar. Ik ben nooit meer weggegaan uit Groningen. Het is zo heerlijk hier. De mensen zijn leuk, de sfeer is relaxed, niet van dat opgefokte en er zijn lekker veel studenten. De stad heeft een jonge vibe. En de afstand is prima te doen. Doe er meestal een uur en drie kwartier over om naar het theater te rijden. In die tijd kan ik in mijn hoofd veranderen van moeder naar artiest.”

Naast de theatertour van Nijgh staat ze ook nog met haar eigen theatershow op de planken. In Latin Diva zingt ze liedjes van haar jeugdidolen. Om te laten horen hoe die haar eigen muziek hebben beïnvloed. “Gloria Estefan bijvoorbeeld. Ze was mijn voorbeeld. Stond uren met een borstel voor de spiegel haar nummers te zingen. In Latin diva vertel ik over de muziek waarmee ik ben opgegroeid. Of ik verder nog doelen heb? O, zoveel. Ik ben bezig met een dansvoorstelling met het Internationaal Danstheater in Amsterdam. Als de subsidie rond is, starten we. En Spotify. Daar moet ik iets mee. In 2018 ga ik daar helemaal in duiken heb ik met mezelf afgesproken. Ik ben altijd bezig. Denk nooit: is dit het nou?  Daar is het leven veel te leuk voor.”

Op 7 april staat Izaline Calister met Latin Diva in de Oosterpoort in Groningen. De voorstelling over Lenneart Nijgh is te zien op 24 februari in de Bonte Wever in Assen.